Anthi Papadopoulou
Καλησπέρα.. θέλω να το μοιραστώ μαζί σας αυτό..δουλεύω σε κατάστημα παιχνιδιών, μπήκε δείλα ένα αγόρι, σαν αυτά που συναντάς στα φανάρια, λίγο λερωμένα ρούχα κ ανήσυχο βλέμμα.Καλώς το παιδί του λέω.. να δω κυρία μου λέει με σπαστά ελληνικά.Καχύποπτη στέλνω μια κοπέλα να τον έχει από κοντά.. μα εκείνη μετά από λίγο μου λέει εκπληκτη :απλά τα χαιδευε τα παιχνίδια κ τα θαύμαζε ένα ένα, κουτί κουτί. Εντυπωσιάστηκα, πως σε λένε τον ρωτάω, Αντώνη ψελλίζει ντροπαλά κ ο ρόλος του '' υπευθύνου μου επιβάλει να το απομακρύνω σιγά σιγά φοβούμενη για κλοπή... μα εκείνος.. έβαλε τα δυο χεράκια στην κοιλιά κ δίπλωσε μεσούλα.. πόσα ''ευχαριστώ'' μου είπε ούτε που θυμάμαι που απλά τον αφήσω να δει να αγγίξει... μου ρθε να βάλω τα κλάματα, ένιωσα τόσο μικρή τόσο αστεία τόσο γελοία μπροστά στο μεγαλείο ψυχής κ την ευγένεια αυτού του παιδιού..του έκανα ένα δωράκι βροχή τα ευχαριστώ. Την άλλη μέρα ξανάρθε, πάλι η ίδια διαδρομή, η ίδια βόλτα ξανά το χάδι στα παιχνιδια με περισσή ευλάβια κ τον βλέπω προς την έξοδο με την σακούλα του καταστήματος ανά χείρας..ψώνισε μια μπαλίτσα, είναι περήφανος, είναι πελάτης, την κρατάει με χαρά κ λαμπερή ματια μου ξαναλέει ευχαριστώ.. ο μικρός Αντώνης 11 χρονών που δεν μιλάει καλά τα ελληνικά αλλά πάει σχολείο κ θα τα μάθει όλα μου υποσχέθηκε.Έγινε φίλος μου, με κέρδισε για πάντα, είναι ο δικός μου μικρός περήφανος Αντώνης.
Καλησπέρα.. θέλω να το μοιραστώ μαζί σας αυτό..δουλεύω σε κατάστημα παιχνιδιών, μπήκε δείλα ένα αγόρι, σαν αυτά που συναντάς στα φανάρια, λίγο λερωμένα ρούχα κ ανήσυχο βλέμμα.Καλώς το παιδί του λέω.. να δω κυρία μου λέει με σπαστά ελληνικά.Καχύποπτη στέλνω μια κοπέλα να τον έχει από κοντά.. μα εκείνη μετά από λίγο μου λέει εκπληκτη :απλά τα χαιδευε τα παιχνίδια κ τα θαύμαζε ένα ένα, κουτί κουτί. Εντυπωσιάστηκα, πως σε λένε τον ρωτάω, Αντώνη ψελλίζει ντροπαλά κ ο ρόλος του '' υπευθύνου μου επιβάλει να το απομακρύνω σιγά σιγά φοβούμενη για κλοπή... μα εκείνος.. έβαλε τα δυο χεράκια στην κοιλιά κ δίπλωσε μεσούλα.. πόσα ''ευχαριστώ'' μου είπε ούτε που θυμάμαι που απλά τον αφήσω να δει να αγγίξει... μου ρθε να βάλω τα κλάματα, ένιωσα τόσο μικρή τόσο αστεία τόσο γελοία μπροστά στο μεγαλείο ψυχής κ την ευγένεια αυτού του παιδιού..του έκανα ένα δωράκι βροχή τα ευχαριστώ. Την άλλη μέρα ξανάρθε, πάλι η ίδια διαδρομή, η ίδια βόλτα ξανά το χάδι στα παιχνιδια με περισσή ευλάβια κ τον βλέπω προς την έξοδο με την σακούλα του καταστήματος ανά χείρας..ψώνισε μια μπαλίτσα, είναι περήφανος, είναι πελάτης, την κρατάει με χαρά κ λαμπερή ματια μου ξαναλέει ευχαριστώ.. ο μικρός Αντώνης 11 χρονών που δεν μιλάει καλά τα ελληνικά αλλά πάει σχολείο κ θα τα μάθει όλα μου υποσχέθηκε.Έγινε φίλος μου, με κέρδισε για πάντα, είναι ο δικός μου μικρός περήφανος Αντώνης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου