δεν θέλω λεφτά

δεν θέλω λεφτά

ΣΑΝ παραμύθι-θρίλερ....

δεν ξέρω τι να σας πω και πως να ξεκινήσω, αυτό που ζω μοιάζει με θρίλερ με τραγικό φινάλε, που δε λέει να τελειώσει.... δεν έχω βρεθεί ποτέ στη ζωή μου σε ποιο δεινή θέση. ΠΟΤΕ.

είμαι η ΕΛΛΗΝΙΔΑ άνεργη, ανύπαντρη 39χρονη μητέρα ενός ανήλικου παιδιού 3 ετων(24-2-2009) και ειλικρινά βρίσκομαι σε απόγνωση.

είμαι άνεργη εδώ και 3 χρόνια (ακριβώς όσο είναι το παιδί...) πρώην επαγγελματίας στον τομέα της γραμματειακής υποστήριξης, σε τμήματα τηλεπικοινωνιών και μάρκετινγκ με άπταιστα αγγλικά και σπουδές στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές . η κατάσταση στην Ελλάδα είναι τόσο άσχημη που απογοητεύει και τους ποιο αισιόδοξους (όπως ήμουν εγώ κάποτε.. τότε που...)δεν πρόκειται να βρω δουλειά όχι τώρα αλλά ούτε σε 100 χρόνια!

δεν έχω πια κανένα τρόπο να ζήσω το παιδί μου και ο αρραβωνιαστικός μου 33 ετών, επαγγελματίας 15 χρόνια σιδεράς, αλουμινας. ηλεκτροκολλητής εναεριτης (εργάζεται σε ύψος), είναι άνεργος 2 χρόνια!

έχουμε φύγει από την Αθήνα που ζούσαμε 30 χρόνια για χάρη του παιδιού (δεν είχαμε να φάμε, όχι να πληρώσουμε νοίκια και πετρέλαια και ρεύματα) και ήρθαμε στο χωριό, στην πατρίδα, όπου για 2 χρόνια μας ζουν οι συγγενείς ,μας έδιναν αυγά, τυρί, γάλα, ζαρζαβατικά και φρούτα, κάνα μεροκάματο να βγει το νοίκι... (ο θεός να τους έχει καλά όλους, χωρίς αυτούς.....) όμως τα πράγματα σκούρυναν πολύ και κάθε συγγενής έχει 2-3 ανέργους στο σπίτι, οπότε εμείς....

δεν έχω ούτε για ενοίκιο, πόσο μάλλον για θέρμανση η ρεύμα...

έχω σκεφτεί ακόμα και τα ποιο τρελά πράγματα να κάνω (κάποια θα σας φαίνονταν φρικιαστικά στοιχηματίζω..) αλλά τελικά επικράτησε η ψυχραιμία.

αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια από όσους μπόρεσα να σκεφτώ. να ρίξω τα μούτρα μου,να παρακαλέσω, να κάνω τούμπες, να φιλήσω κατουρημένες ποδιές... για να έχω μια ευκαιρία.

μέσα σε αυτούς σκέφτηκα κι εσάς.  κάνω έκκληση στα όποια φιλανθρωπικά αισθήματα σας να μας βοηθήσετε να διαφύγουμε στο εξωτερικό (ναι ! να διαφύγουμε ! πόλεμο έχουμε, κινδυνεύει η ζωή μας από την πείνα την ανέχεια, τη φτώχια, την κατάντια και τόσα άλλα που γεμίζουν σελίδες!!!!!!!!!!!)

μια πρόσκληση από εσάς μια άκρη να ξετυλίξουμε το νήμα, μια ελπίδα για να πάρουμε μια ανάσα κι όλα αυτά για το χατίρι του παιδιού που δεν φταίει σε τίποτα να μην έχει ούτε τα βασικά του (πόσο μάλλον ιατροφαρμακευτική περίθαλψη).

εάν εγώ κι ο άντρας μου ήμασταν μόνοι δεν θα υπήρχε θέμα. θα χαμε φύγει κυριλέ, όταν πήραμε χαμπάρι το κενό στο οποίο μας έσπρωχναν να πέσουμε...

όλοι το είδαν!

όμως το παιδί? που να πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα?

βοήθεια χριστιανοί κοντεύω να φλιπάρω..

δεν κοιμάμαι (κι ας έχω κρεβάτι), δεν τρώω (ευτυχώς, γιατί δεν φτάνει για όλους...) τα νεύρα μου έχουν σπάσει και το μόνο που με χωρίζει απ την παράνοια είναι το χαμόγελο του παιδιού μου που το ξεγελώ αγκαλιάζοντας το και κοιτώντας το γλυκά... για να μην καταλάβει, να μην ταραχτεί η αθωότητα του, δεν θέλω λεφτά, μόνο να ξέρω που πάω γιατί 2 φορές  δώσαμε λεφτά για τα χαρτιά μας και τις 2 μας τα έφαγαν!!!!!!! ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, εάν έχετε τη δυνατότητα να μας κάνετε μια πρόσκληση είναι το μόνο που ζητώ, είμαστε διατεθειμένοι να δουλέψουμε ΟΠΟΥ ΝΑ ΝΑΙ,  συγχωρήστε μου το θράσος να απευθύνομαι σε εσας αλλά όταν είσαι στο σημείο που είμαι εγω΄και το παιδί μου και ο άντρας μου ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ περιθώρια για περηφάνιες…

ΣΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΘΈΤΩ ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΒΡΉΚΑ ΕΊΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΌ!!!!